Курсовая работа: Буквенное изображение звука j

Звук j в положении между согласным и гласным встречается после приставок, а также в словах иностранного происхождения. Звук j после приставок всегда изображается буквой j. В словах иностранного происхождения звук j в положении между согласным и гласным изображается буквой j только после согласных с, s, z, а в остальных случаях пишется i.

015. wjazd / komisja / Rosja / zjazd / stacja / Francja / odjazd / Azja / Turcja

016. Обратите внимание на различие в произношении при одинаковом написании выделенных сочетаний:

piasek [p'а] — piastr [pja] miasto [m'a] — astronomia [mja]

wiadro [w'a] — rewia [wja] kopie [p'e] — kopie [pje]

Słownik

Согласный ł не может сочетаться с гласным i.

Примечание: Встречающееся в сложных словах сочетание буквłiпроизносится раздельно, например: współ/istnienie.

017. Wołga / byłem / słucham / masło / Wisła / byłam / słucha / chłopiec / Łaba / był / słuchamy / wykładowca* / Płock / biały / mały / ołówek

018. l. Słucham radia**. 2. Władysław słucha radia. 3. To jest Wisła. 4. То jest Łaba. 5. To jest Wołga. 6. On tam był. 7. Ona tam była. 8. Stu­dentka Małecka tu była. 9. Łucki był tam ze*** studentami. 10. Łucja kupiła nowe biurko.

* Преподаватель (разных предметов кроме иностранных языков); lektor — преподаватель иностранного языка (кроме древних) в ВУЗе.

** Глагол słuchać управляет родительным падежом.

*** При стечении согласных к предлогу, оканчивающемуся на согласный, присоединяется е.

019. Обратите внимание на различие в произношении.

хлеб — chleb цель — cel

билеты — bilety полька — Polka*

поле — pole килька — kilka (несколько)

лекция — lekcja (урок) люстра — lustra (зеркала)

даль — dal люд — lud (народ; народность)

* Названия национальностей пишутся с заглавной буквы.

020. l. Helena kupiła chleba i masła. 2. Kolega Małecki kupił bilety dla Heleny i Ireny. 3. Łucja ma telefon. I Lucyna ma telefon. 4. Tam stoi moje lustro. 5. To jest bluza Władysława. To jest mój słownik.

021. l. Helena, Halina i ich kolega Olek słuchali radia. 2. Michał i Ludwik rozmawiali. 3. Tu jest tablica. 4. Tu jest list dla Loli. 5. To jest biblioteka kolegi Malinowskiego. 6. Tam jest lekcja. 7. Tu stoi tablica.

Звук [ж] имеет двоякое письменное изображение:ż иrz.Обычно буква ż пишется тогда, когда в однокоренном русском слове имеется буква «ж», например: жена — żona; диграфrz пишется как правило тогда, когда в однокоренном русском слове имеется мягкое «р», например: река — rzeka. С гласным i ż иrzне сочетаются.

022. l. To jest nasza szkoła. 2. To jest nasza tablica. 3. To jest nasze lustro. 4. To jest mój zeszyt. 5. Tu leży zeszyt Lucyny. 6. To jest jej zeszyt. 7. Mój kolega Michał był w Warszawie. 8. Moja koleżanka Zofia była w Krakowie. 9. Nasz lektor pisze. 10. Tam stoi szafa. 11. Tu leży nóż. 12. Tu jest talerz. 13. Była burza.

023. l. Wisła to polska rzeka. Warta to też polska rzeka. 2. Warszawa to stolica. 3. Rzeszów to polskie miasto. 4. Lublin to stare miasto.

Słownik

Носовые гласные ą, ę

024. l. Znam język polski*. 2. Andrzej studiuje język rosyjski. 3. Nasz kraj jest potężny. 4. Mój kolega studiuje język francuski.

* Согласованное определение часто ставится после определяемого слова.

В конце слов ę произносится с несколько ослабленным носовым резонансом. В речи многих поляков оно звучит как чистое е.

025. piszę / daję / mówię / proszę / studiuję / imię / pracuję / trochę

026. l. Mówię po polsku. 2. Studiuję język polski. 3. Już dobrze mówię po polsku. 4. Iwan to rosyjskie imię. 5. Jan to polskie imię. 6. Proszę o ołówek**. 7. Daję Halinie gazetę. 8. Pracuję w szkole. 9. Leon zna trochę język francuski. 10. Michał dobrze zna język rosyjski. 11. Zofia ma matkę***. 12. Lucyna ma koleżankę.

** Proszę о соответствует русскому: дайте (пожалуйста).

*** ę — окончаниевин. падежа ед. числа существительных жен. рода на -a, -i.

027. l. Helena i Halina już dobrze mówią po polsku. 2. Żegocki i Małecka rozmawiają po rosyjsku. 3. Andrzej i Michał słuchają radia. 4. Jan i jego kolega studiują język francuski. 5. Oni są studentami. 6. Oni już dobrze znają język francuski. 7. Barbara i Bożena piszą. 8. Tadek i Lucyna kupią zeszyty. Helena ma brązowy ołówek. 10. To okno jest wąskie. 11. Lucyna jest studentką*.

* ą — окончание твор. пад. ед. числа существительных женского рода.

Перед согласнымиł, l носовые гласные произносятся как чистые о, e например: zdjął — [zdjoł], zdjęli — [zdjęli].

028. l. Paweł wyjął ołówek. 2. Studentka wyjęła zeszyty. 4. Aleksander wyjął papier. 4. Maria wyjęła papier. 5. Piotr i Jan wyjęli zeszyty.

Słownik

Согласные dz, cz, dż (аффрикаты)

На стыке приставки и корня согласные d и z произно­сятся раздельно, не образуя аффрикаты, например: od/znaka. С гласным i dz, cz, dż не сочетаются.

029. l. Już był dzwonek. 2. Koledzy wychodzą. I ja wychodzę. 3. Paweł był bardzo chory. 4. Moi koledzy już bardzo dobrze mówią po francusku. 5. Tam leży jego odznaka. 6. Chodzę do szkoły*. 7. Zofia i Andrzej też chodzą do szkoły. 8. Kolega Rudzki był chory. 9. Idę do Michała.

* Глаголы, обозначающие движение, употреблённые с предлогомdo, выражают направление и отвечают на вопросы: «куда?», «к кому?». Например: chodzę do szkoły — хожу в школу, idę do brata — иду к брату.

Согласныйcz не может сочетаться с i !

030. l. Moja koleżanka bardzo dobrze tłumaczy. 2. Często czytam czeskie gazety. 3. Moi koledzy* też często czytają czeskie gazety. 4. Czytam Mickiewicza. 5. Mickiewicz to wielki poeta polski. 6. Na biurku leży czerwony ołówek Czesława. 7. Tam leży czysty biały papier i czarny zeszyt. 8. Czesław studiuje język czeski.

* Moi koledzy — форма именительного падежа множ. числа от mój kolega.

031. l. Tu jest okno, tam są drzwi. 2. Drzewiecki to nasz kolega. 3. To jest bardzo stare drzewo. 4. Ona kupiła dżem.

Słownik